Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα travel stories. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα travel stories. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 31 Αυγούστου 2012

Σίφνος...

Πρώτος προορισμός για φέτος... η Σίφνος. Δεν είναι τυχαίο που το National Geographic  την κατέταξε ανάμεσα στους 10 τοπ προορισμούς στο ένθετο με τίτλο  “Journeys of a lifetime – 500 of the Word's Greatest Trips”. Ένα από τα πιο όμορφα κυκλαδίτικα νησιά που συνδυάζει τον χαλαρό και τον κοσμοπολίτικο τρόπο ζωής και που εναρμονίζει απόλυτα το λευκό και το γαλάζιο με την κυκλαδίτικη αγριάδα του τοπίου.  
  Δεν θα γράψω πολλά.. εξάλλου το διαδίκτυο είναι γεμάτο από οδηγούς και tip για να πάει κάποιος στη Σίφνο. Αυτά που έχω να εξαίρω όμως, είναι ο καταπληκτικός οικισμός του Αρτεμώνα, ο οποίος είναι προέκταση της χώρας του νησιού της Απολλωνίας,  τον οικισμό του Κάστρου, το εξαίσιο εκκλησάκι των Εφτά Μαρτύρων που δεσπόζει στην ουσία μέσα στη θάλασσα, και την ολόλευκη εκκλησία της Χρυσοπηγής.  Η συγκοινωνία του νησιού είναι απίστευτα εξυπηρετική που το αυτοκίνητο δεν σου είναι απαραίτητο. Α! μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε την παραδοσιακή καπαροσαλάτα και να αγοράσετε κεραμικά διακοσμητικά. 
  Κι αν έχετε αναρωτηθεί ποτέ από πού βγήκε η φράση "τον κακό σου τον φλάρο" να σας πω.. ότι προέρχεται από την Σίφνο. Ο φλάρος είναι η κεραμική καμινάδα που υπάρχει σχεδόν σε κάθε σιφνέικο σπίτι. Μια φορά ένα σπίτι είχε  ασφυχτικά γεμίσει από καπνό από το τζάκι και όταν ο ιδιοκτήτης φώναξε έναν μάστορα, αυτός του απάντησε "φταίει ο κακός σου ο φλάρος". 
    Αν δεν έχετε ήδη επισκεφτεί το νησί,  βάλτε το στους κοντινούς σας προορισμούς σας... θα σας αποζημιώσει...





































Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012

Venezuela...

Γειά σας και καλή χρονιά και από 'μένα, αν και λίγο καθυστερημένα, γιατί οι υποχρεώσεις και η δουλειά δεν μου αφήνoυν πολλά περιθώρια και χρόνο να ασχοληθώ με το blog μου και τις δημιουργίες μου...
   Έχω δυο βδομάδες πλέον που γύρισα από ένα ταξίδι υπέροχο... Αφού κατάφερα και στρίμωξα τα μαθήματά μου, πήγα για 1 μήνα και κάτι στη Βενεζουέλα για δεύτερη φορά. Και ήταν τόσο μεγάλη η επιρροή αυτής της χώρας πάνω μου, που ακόμα δεν μπορώ να προσαρμοστώ εδώ.
  Βενεζουέλα λοιπόν, για άλλους σημαίνει μικρή Βενετία, λόγω των σπιτιών που ήταν δίπλα σε ποτάμια, όταν την ανακάλυψαν, και για άλλους το Μεγάλο Νερό, σύμφωνα με μια γλώσσα ιθαγενών.
    Η άφιξή μου εκεί δεν με ξάφνιασε όπως την πρώτη φορά πριν 6 χρόνια που την επισκέφτηκα (μιας και έχω οικογένεια εκεί), όμως όσες φορές και να την επισκεφτείς, δεν γίνεται να μην ξαφνιαστείς από την θέα από το αεροπλάνο ακόμα, που κοιτάζοντας από το παράθυρο σε τυφλώνει ο ήλιος που πέφτει πάνω στη παραγκούπολη που καλύπτει μια τεράστια πλευρά του βουνού. Και εκεί η πρώτη σκέψη που σου έρχεται είναι "πού ήρθα;"
     Το ταξίδι μου αυτό δεν ήταν τόσο τουριστικό μιας και δεν μου δόθηκε η ευκαιρία και ο χρόνος να επισκεφτώ πολλά μέρη (το έκανα στο πρώτο μου ταξίδι αυτό), αλλά θα έλεγα ότι ήταν κυρίως ταξίδι εμπειριών. Πιο μεγάλη πλέον και με μια άλλη ματιά, προσπάθησα να ρουφήξω κάθε λεπτομέρεια της ζωής αυτού του λαού, που σύμφωνα με μια παγκόσμια έρευνα, είναι ο πιο ευτυχισμένος λαός του κόσμου...κι όπως πραγματικά το συνειδητοποίησα.... ισχύει πέρα για πέρα.
    Πρώτη επαφή λοιπόν, το πρώτο κιόλας βράδυ, το περνάω σε ένα μαγαζί της πρωτεύουσας του Καράκας, τρώγωντας πλάτανο τηγανιτό (φανταστείτε κάτι σαν μπανάνα τηγανιτή), ζαχαροκάλαμο ψητό, αβοκάντο με κρεμμύδι, και μοσχάρι (μακράν γευστικότερο της Ελλάδας) που όταν τους έλεγες καλά ψημμένο, αυτοί καταλαβαίνανε ...να είναι κόκκινο από μέσα. Όσο και ο γευστικός τουρισμός να με εξιτάρει, ήταν πολύ δύσκολο να συνηθίσω σε αυτές τις γεύσεις, αν και κατέβαλα υπεράνθρωπες προσπάθειες. Ήμουν τυχερή γιατί η Βενεζουέλα με καλωσόρισε με gaidas, παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα τραγούδια από μια πόλη της, το Maracaibo, κι εκεί πήρα μια πρώτη ιδέα του "πιο ευτυχισμένου λαού"... ο κόσμος σηκωνόταν από τα τραπέζια, γινόταν ένα, και χόρευε στους ρυθμούς της gaida.


 Η ζωή είναι δύσκολη για όποιον δεν έχει μια έστω σχετική οικονομική ευχέρεια, και για όποιον έχει,  η εγκληματικότητα και το ρίσκο που διατρέχει σε κάθε στιγμή είναι πάντα στο μυαλό του. Δεν αφήνει όμως ποτέ να τον κυριέψει. Απολαμβάνει την ποιότητας της ζωής που μπορεί να έχει και προσαρμόζεται στην κατάσταση που άλλοι διάλεξαν γι αυτον.
   Όταν τα club κλείνουν, η διασκέδαση συνεχίζεται στην άκρη του δρόμου, με ένα μπουκάλι Cacique (ένα γευστικότατο ρούμι) και χορεύοντας salsa μέχρι να ξημερώσει. Εκεί, η πλειοψηφία είναι φτωχή, και όταν τους ρωτάς " μα πώς είσαι τόσο χαρούμενος αφού σου λείπουν ακόμα και τα βασικά;", σου απαντάνε "είμαι χαρούμενος γι αυτά που έχω, δεν θα στεναχωρηθώ για αυτά που δεν έχω", κι εκεί αναλογίζεσαι πόσες στιγμές έχασες από την ζωή σου να σκέφτεσαι πράγματα ανούσια.






 Εκεί, η φήμη των πιο όμορφων γυναικών στον κόσμο, ισχύει.  Η αναλογία μεταξύ των 2 φύλων είναι 1 προς 8, και κερδίζουν οι γυναίκες, που ακόμα και να μην είναι τόσο συμπαθητικές, είναι τόσο περιποιημένες που τις προσέχεις. Ακριβώς έτσι ισχύει και η φήμη των ευγενικών αντρών, που είτε σαν έτερον ήμισυ, είτε σαν φίλη, σαν μητέρα ή σαν αδελφή, σου φέρονται τόσο ευγενικά, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί έτσι μεγαλώνουν. Βέβαια, οι σχέσεις εκεί δεν είναι τόσο σταθερές, και οι γυναίκες στα 24 τους δεν είναι δυνατόν να μην έχουν ήδη ένα-δυο παιδιά. Είναι θλιβερή η εικόνα κοριτσιών στα 14 σε ενδιαφέρουσα, και για όλους εκεί αυτό να είναι φυσιολογικό.















 

 Σε όλους είναι γνωστή η εικόνα μιας Λατινοαμερικάνικης χώρας, αλλά όταν βλέπεις από κοντά τα χωριά, τις πόλεις και τα σπίτια, ή θα τα μισήσεις, ή θα τα λατρέψεις από την άποψη της περιέργειας για το πώς έχουν συνηθίσει στα αποπνικτικά, βρώμικα, και χαώδη κέντρα των πόλεων, και στα σπίτια τα, που μπορεί λόγω φτώχειας να είναι από τσίγκο, αλλά τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια δεν λείπουν ποτέ.
















 Για να μην σας κουράζω, μιας και αυτή η ανάρτηση δεν αποσκοπεί σε τουριστικό οδηγό, αλλά σαν μια αναφορά σε ένα ταξίδι που έκανα, σας αφήνω με το να απολαύσετε κάποιες εικόνες από κάποια νησάκια της Καραιβικής τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου που βρέθηκα εκεί....

Νομίζω πώς αυτός ο χρόνος ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές (και με μαύρισμα χριστουγεννιάτικο), και θα καταλάβετε τον λόγο που δεν έχω προσαρμοστεί ακόμα... Καλή βδομάδα!

























Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Barcelona !!!

Έχω 20 μέρες περίπου που γύρισα και όταν περπατάω στους δρόμους της Αθήνας, με φαντάζομαι να γυρνάω εκεί και να κάνω βόλτα στους απίστευτους πεζόδρομους της Βαρκελώνης! Πραγματικά, όποιος δεν την έχει επισκεφτεί πρέπει να το κάνει!! Δικαιωματικά της αξίζει ο τίτλος της πιο "συμπαθητικής, ρομαντικής και οργανωμένης" ευρωπαικής πόλης. Δεν έχω επισκεφτεί άλλες πόλεις ευρωπαικές εκτός από την Μαδρίτη, αλλά ενστερνίζομαι την γνώμη πολλών ταξιδευμένων και λέω με σιγουριά ότι ψάχνω την αφορμή να πάω να μείνω εκεί....

 Λίγα πράγματα για την Βαρκελώνη λοιπόν....
Αξίζει σίγουρα την επίσκεψή σας. Η πόλη συνδυάζει το μεσαιωνικό κέντρο, την αρχιτεκτονική του μοντερνισμού με τις αραβικές επιρροές και την Ολυμπιακή Βαρκελώνη. Και φυσικά στεγάζει την FC Barcelona που για όλους τους ποδοσφαιρόφιλους αποτελεί σημείο αναφοράς - και σημαία της Καταλωνίας, φυσικά. Στην πόλη κυριαρχούν τα έργα του Γκαουντί (Gaudi). Ο Καταλανός αυτός αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του μοντερνισμού, άφησε πίσω του πολλά και σημαντικά έργα. Κυριότερα εξ'αυτών το πάρκο Guell με το έμβλημα της πόλης την πολύχρωμη σαλαμάνδρα (για πολλούς συμβολίζει τον Πύθωνα που φρουρούσε τους Δελφούς), η La Pedrera, η Casa Batllo, το παλάτι Guell και φυσικά η εκκλησία της Sagrada Familia, όπου αξίζει να περιμένει κανείς στην ουρά για να ανέβει από τους ανελκυστήρες ψηλά στους πύργους - προσωπικά δεν περίμενα. Δεν ενδείκνυται βέβαια για κλειστοφοβικούς, υψοφοβικούς κτλ, η θέα όμως δε συγκρίνεται.


Όλοι οι επισκέπτες της πόλης κυκλοφορούν στην La Rambla και στα στενά της, όπου βρίσκονται τα περισσότερα μπαρ, εστιατόρια, tapas bars κτλ. Εκείνο το κομμάτι μαζί με την Plaza Real, τη Γοτθική περιοχή (γύρω από τον Καθεδρικό) αλλά και την ανερχόμενη Born είναι τα πιο πολυσύχναστα κομμάτια. Απλώς αφεθείτε στα στενά...



























   Για τα φαγητά τώρα. Η κουζίνα τους περιλαμβάνει κρεατικά, ψαρικά και άλλα σε γεύσεις παραπλήσιες με τις δικές μας. Δυστυχώς πλέον και οι τιμές είναι ίδιες αν όχι μεγαλύτερες από τις ελληνικές. Δοκιμάστε οπωσδήποτε λουκάνικα σε όλες τις εκδοχές, jamon iberico, patatas bravas και ψαρικά παντώς είδους. Τα tapas όπως θα διαπιστώσετε δε διαφέρουν πολύ από τους δικούς μας μεζέδες. Τα μεσημέρια τα εστιατόρια βγάζουν καταλόγους με menu del dia (μενού της ημέρες) που συνήθως περιλαμβάνει πρώτο και δεύτερο πιάτο και ποτό (σανγκριά ή νερό). Συμφέρει οικονομικά. Για γλυκά φυσικά τα churros con chocolate και την crema catalana (κάτι σαν creme brulee).Πηγή πλούτου της πόλης για χρόνια ήταν η θάλασσα και συγκεκριμένα η Μεσόγειος. Αν και σχετικά πρόσφατα, φρόντισαν να φτιάξουν και το εκεί κομμάτι. Κάντε τη βόλτα σας στην Barceloneta και στο Port Olympic. Στην αρχή αυτού του περίπατου βρίσκεται και το άγαλμα του  Κολόμβου.

Με εικόνες τώρα....... (εξάλλου...μια εικόνα....1.000.000 λέξεις...)


1. Ενυδρείο...L' acuarium....    Μια τεράστια ποικιλία ψαριών και θαλάσσιων ζώων... Μας έκλεψαν την καρδιά οι πιγκουίνοι, ο μικρός Νέμο και τα αλογάκια της θάλασσιας.... Φυσικά το καλύτερο η τεράστια αίθουσα με τους καρχαρίες που κολυμπάνε από πάνω σου...















2. Barceloneta     ... faVorite catalan spot! Αυτο το κομμάτι της Βαρκελώνης, πραγματικά το ερωτεύτηκα! Μιλάω για την παραθαλάσσια Βαρκελώνη, με τους τεράστιους πεζόδρομους, γεμάτους με κόσμο που απολαμβάνουν την βόλτα τους, με τα παιδιά τους, τα σκυλιά τους, ζευγαράκια όλων των ηλικιών... Αξίζει να περπατήσεις από την αρχή...(απο το άγαλμα του Κολόμβου και να καταλήξεις στο porto olimpico) Και να περπατήσεις σε αυτήν την απέραντη αμμώδη παραλία που εκτείνεται όλη η Μεσόγειος μπροστά!











3. Must see in Barcelona